Bondgenoot FLA - gastblog door Annemarie Postma

En dan heb je ineens een stalker. Iemand die jij niet kent en die jou óók niet kent maar voor wie jij een dagelijks project bent. Of nee, misschien moet ik zeggen voor wie je een dagelijks projéctiescherm bent. Voor iemands moeilijke jeugd, onverteerde pijn en een gemankeerd zelfbeeld. Krijg je elke ochtend mails met: “Wanneer ga je nou eens dood”, of “Wanneer stop je nu eens met schrijven!”. Wordt je uitgever gewaarschuwd omdat je een gevaar voor de mensheid bent, en krijgt je Amerikaanse uitgever brieven waarin je beticht wordt van boekjes ‘overpennerij’. 
 
Kijk, en dán gaat het fout. Het ergste waarvan je een schrijver kan betichten is plagiaat, het hardst waarmee je z’n ‘tikfabriek’ kan raken is het ondermijnen van z’n integriteit en geloofwaardigheid. Internet is voor dat soort praktijken in ons land nog altijd een dankbaar medium. Elke gek kan met ongepoetste tanden en vette haren, anoniem achter zijn computer kruipen en zijn demomen op de digitale snelweg loslaten.
 
Dat heet geen ‘criminalitéit’, nee hoor, ‘dat hoort er nu eenmaal bij als je je in de media begeeft’. Pardon? Eh, nee dus. Niet in mijn wereld. Na zoveel jaar (het schijnt zelfs dat deze persoon mij al vanaf mijn 26ste volgde!) en een enorm web aan leugens over mij op  internet, vond ik het mooi geweest. En gezien het aantal landen waar mijn boeken verschijnen het risico voor mijn bedrijf te groot. Immers: waar rook is, is vuur. Herhaal iets maar vaak genoeg en het wordt in de ogen van de meeste mensen waar.

Maar waar te beginnen?! Vind maar eens bondgenoten op je weg naar meer gerechtigheid. Met de FLA/SRA (Stichting Rechtshulp Auteurs) had ik al eerder ‘pionier-succes’ toen ik een aantal jaren geleden een vorige uitgever voor de rechter daagde omdat ik mijn ‘backlist’ mee wilde nemen na mijn vertrek. Geen geloof in mij? Dan heb je ook geen recht op mijn boeken meer. Zo simpel is dat. Zo simpel wás het uiteraard niet. Het werd een lange weg. Maar met succes. En niet alleen voor mij; mijn zaak bezorgde in feite élke Nederlandse auteur meer rechten.
 
Ook deze keer kon ik als FLA-lid bij de SRA terecht, waar ik gratis verder werd geholpen door een gespecialiseerde advocaat. Ik was zó moe van het strijden tegen een onzichtbare vijand, dus ik was zó ongelooflijk blij dat ik eíndelijk werd gesteund. Binnen een paar maanden hadden we mijn stalker te pakken. Het  bleek een vrouw. Oók een auteur - in haar drómen. Oók succesvol – in haar fantasíe. En in plaats van haar eigen dromen waar te maken en een succes van haar eigen leven te maken, maakte zij er liever een dagtaak van om de saboteur in andermans leven te zijn.

Moest ik me daar jaar in jaar uit dus maar bij neerleggen? Hoorde dat er nu eenmaal bij? Ik vind van niet. En dat moeten we allemáál niet vinden. Wat we toestaan in onze wereld is grotendeels aan ons. Op de juiste momenten en om de juiste reden het gevecht aangaan in het leven loont. Uiteraard zijn dit juridisch gezien complexe zaken en lange wegen. Met mijn stalkster zijn we er ook nog niet. Wij weten nu wie het is, en zij weet dat ze ontmaskerd is. Dat geeft rust want sindsdien houdt ze zich gedeist. Maar voor hoe lang? Het bloed kruipt waar het niet gaan kan, het is een 'internet-pro' en meester in het aannemen van valse identiteiten en nieuwe IP adressen. Het is en blijft een patient die voor haar onmacht uiteindelijk weer een richtpunt in de buitenwereld zoekt. Grote kans dat ik dat weer ben. Dat wil ik voorkomen. Ze moet gestraft worden. Hoe, daarover zijn we ons nu aan het beraden, want ook dát is nog niet zo eenvoudig in ons land.
 
Maar niets is onmogelijk, en ik zal jullie laten weten hoe dit afloopt. Tegen iedereen die schrijft of publiceert, wil ik ondertussen zeggen: wórdt líd van de FLA! Want als er dingen in ons vak béter kunnen, er misstanden zijn die ons allemaal aangaan, strijdt dan voor jouw individuele zaak – in het belang van het geheel. Kom op voor je  rechten. Denk niet: ach laat maar, want dat wordt vast een eindeloze weg. Nee, net als ik, “gewoon doen.”