Blog

Er was lef voor nodig om het auteursrecht in het leven te roepen. Drie eeuwen geleden gaven gezagshebbers een deel van hun macht op. Door de teugels te laten vieren, gaven ze ruimte aan hun oppositie. De Britse politici beseften dat vrijheid veel meer waard was dan hun kortetermijnbelang. Zij begrepen dat het de zuurstof was die de beschaving naar een hoger niveau zou brengen.
door Arjan van der Knaap, voorzitter FLA
Dit essay werd gepubliceerd in de bundel 'Copyright of Commons', samenstelling Meike Slot en Piet Bakker.
Met de Statute of Anne erkenden de Engelsen voor het eerst dat auteurs de rechthebbenden zijn van een productie. Indertijd claimden drukkers namelijk nog alle winsten van boeken. Zo verschafte deze maatregel schrijvers na 1710 de financiële en maatschappelijke ruimte om hun werk te doen. Dat betekende niet alleen brood op de plank voor de schrijvers, maar ook een historische stimulans voor de ontwikkeling van het denken en de maatschappij. En uiteindelijk profiteerden ook de zelfzuchtige, visieloze drukkers van deze maatregel: hun persen werden er alleen maar belangrijker en rendabeler op.
Downloadverbod
Anno 2011 moeten er opnieuw belangrijke beslissingen worden genomen over het auteursrecht. In de achttiende eeuw beteugelde de overheid de nervositeit van ondernemers met dure drukpersen. Nu gaat het om de bedrijven die gewend waren om de distributie van boeken en andere media te controleren: de uitgevers en platenmaatschappijen. Na een succesvolle lobby uit deze hoek kondigde staatssecretaris Teeven vorige maand een aanscherping van het bestaande downloadverbod aan. Ons kabinet denkt de maatschappij een dienst te bewijzen met een downloadverbod. "Een civielrechtelijk handhavingsinstrumentarium waarmee rechthebbenden zich kunnen richten op websites en diensten die auteursrechtinbreuken faciliteren", om precies te zijn. “Het kabinet beoogt de inbreukfaciliterende websites te bestrijden."
Een ferme stap in de verkeerde richting. Het getuigt van weinig vertrouwen in de toekomst, is slecht voor het imago van het auteursrecht en het impliceert zelfs een aantasting van de rechten van de internetgebruikers. Als het om buitenlandse mogendheden gaat is iedereen het erover eens: het auteursrecht is er niet om revoluties te remmen. Het is immers in het leven geroepen om de vrijheid van meningsuiting te waarborgen en de vrije informatie-uitwisseling te waarborgen. De tragiek wil dat dergelijke regelgeving momenteel vooral door regimes van twijfelachtig allooi wordt ingezet om censuur te rechtvaardigen. Zo wordt met het wetboek in de hand de vrije meningsuiting op sociale netwerken als Youtube, Blogger, Facebook en Twitter het zwijgen opgelegd.
Winst
De oorsprong van het auteursrecht getuigde van visie. Er was moed voor nodig om de teugels te laten vieren. Meer ruimte voor auteurs betekende ook dat de deur open werd gezet voor felle maatschappijkritiek, satire en lectuur waaraan de aristocraten van destijds niet eens durfden te denken. Daar maakten ze zich ongetwijfeld zorgen over, maar ze zagen óók de winst die de versnelling van informatie-uitwisseling de samenleving zou brengen. Ze waren niet bang.
Nu ontbreekt het vertrouwen en overheerst de angst. Zo dreigt ook een ondubbelzinnig voorstel voor een niet-overdraagbaar auteursrecht te verwateren tot een klachtenregeling voor auteurs die ontevreden zijn over de inspanningen van uitgevers of filmmaatschappijen. Een krampachtige poging om marktposities te beschermen tegen de vooruitgang. Terwijl zelfs de meest hardnekkige dictaturen wankelen onder de frisse wind van het internet, wordt hier wetgeving opgetuigd om oude structuren overeind te houden.
Verdienmodellen
De nervositeit onder uitgevers is begrijpelijk. Ze voelen zich  bedreigd door het wegvallen van de schaarste die zij via de boekwinkel en de kiosk wisten te creëren. Vroeger legden de uitgevers het contact tussen de maker en zijn publiek. Dat gebeurt nu steeds meer via het internet. Auteurs bouwen via verschillende platforms een achterban op en onderhouden hun eigen relaties. De uitgever past daarom bescheidenheid. Die zal zich moeten herbezinnen, herpositioneren en nieuwe verdienmodellen ontwikkelen. Het kan geen reden zijn om bescherming te zoeken bij de overheid. Het auteursrecht is geen exploitantenrecht.
De opmars van internet zal onze beschaving net zo'n impuls geven als destijds de boekdrukkunst. Voor wie de geschiedenis geen vertrouwen geeft, onderstrepen de actuele ontwikkelingen in de muziekindustrie dat paniek niet op zijn plaats is. Door de opmars van mp3 en streaming audio wordt er tegenwoordig meer muziek geproduceerd en geluisterd dan ooit. De opmars van internet en digitale media biedt ook uitgelezen kansen voor schrijvers en andere makers. Als de uitgevers daarin een rol van betekenis willen spelen, moeten ze opschieten. Voor de distributie van muziek zijn al lucratieve, gebruiksvriendelijke en veilige alternatieven voor de torrentsites. De uitgevers zijn nog niet zo ver en blijkbaar is er ook geen vertrouwen in de eigen innovatiekracht. Dat is zorgwekkend, maar geen reden om de bescherming door het strafrecht te smeken. De honden blaffen, maar de karavaan trekt voort. 

Hup, 300% schadevergoeding, dát zal ze leren! Het is nog steeds een veelgehoord advies aan journalisten en fotografen waarvan het auteursrecht is geschonden en die hun werk bijvoorbeeld tegenkomen op websites zonder dat ze daar toestemming voor hebben gegeven. Het 300%-dreigement zou je al op tafel moeten leggen in een eerste contact met degene die je stuk (of foto) onrechtmatig heeft gebruikt. Voert de druk lekker op natuurlijk, als je kunt dreigen met een 300% schadevergoeding als de overtreder niet subiet betaalt en het op een rechtszaak laat aankomen.
Maar realistisch is die 300% al lang niet meer. Ooit wel eens toegewezen, maar in recentere zaken blijken rechters er niets voor te voelen. Niet zo gek: waar is die 300% eigenlijk op gebaseerd? In dergelijke zaken gaat het om schadevergoeding, en wie zegt dat je 300% schade lijdt als je werk onrechtmatig wordt gebruikt? En 300% van wat eigenlijk? Drie keer het oorspronkelijke honorarium? Is dat wel een juridische maatstaf?
Recente zaken die in dit verband interessant zijn, kun je lezen op de site van jurist Arnoud Engelfriet en op die van SOLV. In de ene zaak wordt puur de geleden schade vergoed, in de tweede wordt die verdubbeld wegens verlies aan exclusiviteit en vermindering van exploitatiemogelijkheden. Maar 300%? Niet te onderbouwen. En ook niet wettelijk: de Nederlandse wet staat niet toe in schadevergoedingszaken ook een straf op te leggen.
In de laatste zaak, die van hergebruikte artikel, is trouwens ook de berekening van de economische waarde van het artikel interessant; die werd vastgesteld op pakweg €250,-, en verdubbeld wegens verlies aan exclusiviteit en vermindering van exploitatiemogelijkheden. Het vonnis vermeldt niet hoe die economische waarde is vastgesteld; het is, mogen wij hopen voor €250,-, een artikel geweest waaraan auteur niet langer dan een halve dag heeft gewerkt. Maar dat terzijde.
Het 300%-dreigement is dus volstrekt achterhaald. Maar realistischer schadevergoedingen worden wél toegekend, want het vaststellen van auteursrechtschending en het feit dat daardoor schade wordt geleden, is doorgaans niet zo ingewikkeld. Dat roept de vraag op waarom eigenlijk niet meer freelancers de gang naar de rechter maken. Te veel gedoe? Spoor je auteursrecht niet op, of laat je het niet opsporen? Bang voor de kosten? (De FLA biedt juridische bijstand!) Bang er (potentiële) klanten door kwijt te raken? Of vinden we het eigenlijk niet zo erg als ons auteursrecht wordt geschonden?

Water en vuur zeker, de verdedigers van het auteursrecht en de verdedigers van een vrij internet? Helemaal niet! De FLA is langs geweest bij Bits of Freedom (BoF), de organisatie die strijdt voor digitale burgerrechten. Om het eens te hebben over wat ons bindt in de plaats van wat ons scheidt.
Op het eerste gezicht liggen de belangen van de FLA en Bits of Freedom mijlenver uit elkaar. Hoe kun je burgers een zo vrij mogelijk internet bieden als auteursrechten die vrijheid dwarsbomen? En hoe kun je opkomen voor auteursrechten zonder de vrijheid van internet aan te tasten? Laat dat nou juist allebei prima kunnen.
Auteursrechten beperken de vrijheid op internet niet, maar naleving ervan zorgt ervoor dat auteurs niet met lege handen staan als hun teksten (veelvuldig) worden hergebruikt. Dat tast de vrijheid van de burger niet aan: het zijn immers niet burgers die zich verrijken door het auteursrecht van schrijvers te schenden, maar grote mediaconcerns. Zij misbruiken hun macht door auteurs voor niets of een habbekrats hun rechten afhandig te maken en multimediaal goede sier te maken met goed en oorspronkelijk werk. Dáár komt de FLA tegen in opstand.
Aan de andere kant vindt BoF als verdediger van een vrij internet niet dat het auteursrecht overboord moet, zoals bijvoorbeeld de Piratenpartij. En dat zou ook totaal niet in het belang zijn van de vrije informatiestroom. Het auteursrecht maakt deel uit van het inkomen van makers van oorspronkelijk werk, of het nu gaat om schrijvers of andere makers, zoals muzikanten. Zonder auteursrecht gaat hun handel overmijdelijk ten onder. Denk je eens in wat dát betekent voor wat het internet te bieden heeft. Het aanbod zou vrij beschikbaar en uitwisselbaar zijn, maar tegelijkertijd verschralen. In wiens belang is dat?
De FLA vindt het belangrijk na te denken en te praten over de gezamenlijke belangen van organisaties die uiteindelijk tegen hetzelfde strijden. Namelijk tegen machtsmisbruik door grote en machtige spelers als mediaconcerns en overheden. Zij spelen de belangenverdedigers graag tegen elkaar uit voor eigen (al dan niet commercieel) gewin. Aan dat spelletje doen we niet mee: elkaars strijd versterken is een beter idee!

De verontwaardigde reacties stromen binnen bij de FLA: Sanoma Uitgevers stuurt weer eens een contract rond aan haar freelancers. Dat deden ze jaren geleden ook al en we dachten dat dát contract erg was, maar dit slaat helemaal alles. Waar de FLA-broek vooral van afzakt, zijn bepalingen over interne herplaatsing zonder aanvullende vergoeding, verhandeling aan derden die niet ‘op onredelijke gronden’ geweigerd mag worden en een exclusiviteitstermijn van maar liefst negen maanden. Maak je niet voor 1 december bezwaar tegen de nieuwe regeling, dan stem je ermee in. Wil je dit gedrocht niet tekenen, voer dan ondertussen ook geen nieuwe opdrachten uit, want dat betekent indirecte acceptatie.
FLA-lid? Lees dan hier ons uitgebreide advies!

Het nieuwe contract maakt weer eens op een stuitende manier duidelijk hoe hard het nodig is dat het auteurscontractenrecht in Nederland eindelijk geregeld wordt. En daar is zicht op, want de parlementaire commissie-Gerkens heeft erkend dat grote mediabedrijven misbruik maken van hun macht door freelancers eenzijdige exploitatiecontracten op te leggen. Het zou dus best kunnen dat we ooit nog eens op het Sanoma-gedrocht terugkijken met een glimlach: één van de laatste contracten voordat dit soort schandalige wurgcontracten voorgoed onmogelijk werd gemaakt.

Sanoma gaat volstrekt voorbij aan de ontwikkelingen die gaande zijn op dit vlak. De FLA roept freelancers op het bedrijf wakker te schudden en bij de tijd te brengen: teken niet! Er is nog tot begin december de tijd actie te organiseren. Laat je niet intimideren door redacties, leg contact met zo veel mogelijk andere freelancers en overleg met hen over gezamenlijk níet-tekenen. Neem contact op met de FLA als je met dit contract te maken hebt, bij ons kun je terecht voor een precieze analyse van het contract. Natuurlijk beraadt het bestuur zich ondertussen over eventuele juridische stappen. Freelancers aller bladen, verenigt u!

Uw FLA-blogger volgde de Zwolse opleiding tot journalist (destijds ‘Hoger Informatie en Communicatie Onderwijs’ geheten) tussen 1988 en 1992. Dus de details zijn niet meer te achterhalen, maar zeker is dat er destijds nauwelijks aandacht was voor freelancen. Wie het blok ‘freelance’ volgde, scoorde daarvoor een voldoende als hij/zij een stuk verkocht aan een opdrachtgever waar je níet stage had gelopen. FLA-blogger liep stage bij (wijlen) het Hengelo’s Dagblad en verkocht haar freelance-stuk aan de feature-redactie van hetzelfde concern, Tubantia. Voor een habbekrats, en het stuk was zonder overleg gehalveerd. Voldoende!
Over tarieven, onderhandelen, over creatief denken, over auteursrecht: ik geloof niet dat die termen ook maar één keer zijn langsgekomen. Ik herinner me wel dat er een paar freelancers kwamen om een gastcollege te geven. En dat één van die freelancers vooral bij KPN werkte, bij de telefoonnummersinformatiedienst, omdat ze met schrijven niet genoeg verdiende. Inspirerend was dat…
Aandacht voor freelancen is nog altijd een ondergeschoven kindje op veel opleidingen. En dan vooral de zakelijke kant ervan: welke rechten heb je, hoe ga je om met contracten die steeds meer uitgeverijen aan hun freelancers toesturen, hoe zit het auteursrecht in elkaar en hoe kun je je als freelancer opstellen in auteursrechtkwesties? Wat zijn redelijke tarieven, hoe krijg je die?

De FLA geeft al een tijd voorlichting over dit soort kwesties aan studenten van post-academische journalistieke opleidingen, en wil dat komend seizoen uitbreiden naar verschillende HBO-opleidingen. Het verhaal van de FLA is al informatief, inspirerend en deskundig, maar natuurlijk zijn we toch benieuwd: wat willen aankomend journalisten weten over de freelance beroepspraktijk en over auteursrecht? En voor degenen die al als freelancer werken: wat is jouw wijze les als het gaat om zakelijk zijn en je auteursrecht verdedigen? Brand los!

Mijmer er eens even lekker over weg, het auteursrecht dat, volgens de huidige wet, pas verloopt zeventig jaar na je dood. Heb je in 2010 een boek geschreven, houden je kindskinderen daar in pakweg het jaar 2110 nog een grijpstuiver aan over – aangenomen dat je rond 2050 sterft. Prachtig en volstrekt terecht, of totaal achterhaald en niet meer van deze (of volgende) eeuw?

GroenLinks heeft de discussie over auteursrecht op scherp gezet door in het concept-verkiezingsprogramma te pleiten voor een auteursrecht van tien jaar na de eerste openbaarmaking – hoewel Femke Halsema daar inmiddels genuanceerder over schreef. Schrijver dezes krijgt het er warm van: ze publiceerde een boek in 1999, en dat zou dan nu vogelvrij zijn. Geld brengt het boek al lang niet meer op, afgezien dan van jaarlijks een paar tientjes uitleenvergoeding via Lira. Maar wat zou er met die tekst gebeuren na het verlopen van het auteursrecht?

Een ander gaat ermee aan de haal, haalt er stukjes uit, voegt er hier en daar wat aan toe, geeft er een nieuwe draai aan, een eigen interpretatie. Dat kan goed aflopen en een vernieuwing, een verrijking zijn. Maar ook een absoluut gruwelscenario: je eigen werk terugzien, maar dan geheel verknoeid. Dat kan nu óók gebeuren – er wordt wat afgeknipt en geplakt op internet – maar nu kun je er in ieder geval iets tegen doen. Wat als dat niet meer kan, omdat je na tien jaar je auteursrecht van rechtswege verliest? Is dat vooral een financiële aderlating, of een creatieve nachtmerrie?

Mijmer met ons mee: tien jaar auteursrecht, waar zit voor jou de pijn? Of vind je het juist een prima idee?

Minstens tien euro ontvangen van Lira/Nieuwswaarde in december 2009? Goed nieuws dan: bij de aanstaande jaarvergadering van LIRA (29 mei) heb je het recht mee te stemmen over besluiten die ook jou als auteursrechthebbende aangaan!
Nou weten we bij de FLA natuurlijk best dat jaarvergaderingen en stemrecht bij dergelijke evenementen niet per se voor ultieme blijdschap zorgen bij freelance schrijvenden. Auteursrechten en het collectieve beheer ervan, en alle regels en discussies daar omheen, zijn ingewikkeld, en roven tijd die je ook kunt besteden aan lekker schrijven. Maar voor wie de tijd neemt er even in te duiken, is het interessante materie, de relatie tussen freelance journalisten en de Lira.
De Lira keert de collectief beheerde auteursrechten uit aan schrijvers, vertalers en journalisten. Het gaat vooral om secundaire rechten, dus de rechten over het gebruik dat niet onder de oorspronkelijke licentie valt – lees hier meer over de details. Nu doet de Lira dat pas sinds kort voor journalisten, want voorheen deed het onder journalisten bekendere Nieuwswaarde dat. Nu zijn Lira en Nieuwswaarde gefuseerd, en volgens de regels van het spel betekent dat dat de journalisten die nu dus bij Lira aangesloten zijn, een contract moeten tekenen. Met hun handtekening geven ze Lira het recht om namens hen te onderhandelen over secundaire rechten, én om die te innen in klinkende munt.
En hier komt de FLA om de hoek. Want het bestuur van de FLA is druk met Lira in gesprek over hoe dat aansluitingscontract voor journalisten er precies uit moet zien. De details voeren wat ver, maar ga er maar vanuit dat de FLA er alles aan gelegen is om er een contract van te maken dat opgewassen is tegen de toekomst. En tegen het verleden, zou je kunnen zeggen – voorbeeld: de Koninklijke Bibliotheek is bezig met een groot digitaliseringsproject, waarbij enorme hoeveelheden kranten in databanken worden gestopt en ontsloten. De FLA zorgt er via Lira voor dat de auteursrechthebbenden daarbij financieel krijgen wat hen toekomt. Interessant? Interessant. Meepraten en meestemmen op de jaarvergadering van Lira op 29 mei? Dat kan, op voorwaarde dat je als journalist eerder bij Nieuwswaarde aangesloten was én je bij de laatste uitbetaling van je rechten (december 2009) minstens 10 euro opstreek. Tot 29 mei!

Wie is daar nou níet voor, een vrij internet? Iederéén! Toch? Het klonk in ieder geval allemaal volstrekt logisch in de toespraak die Groen Links-voorvrouw Femke Halsema gisteren hield tijdens Twisk, een feestje voor haar volgers op Twitter. Vrij internet, dat betekent: géén internetcensuur in China, géén opsporingsmethoden die ieders privacy totaal om zeep helpen alleen om illegale downloaders te pakken, géén auteursrechten die misbruikt worden om het businessmodel van de rijke muziekindustrie in stand te houden.
Klinkt prachtig allemaal, maar natuurlijk is het nogal simplistisch om internetcensuur in China en auteursrechten in Nederland húp in één beweging op de grote hoop van het online onrecht te vegen. Auteursrecht draait om meer dan het gevuld houden van de zakken van rijke jongens en meiden in de entertainmentindustrie. Het draait ook om, bijvoorbeeld, beeldend kunstenaars en schrijvers die als kleine zelfstandige hun best doen rond te komen, keihard werken en oorspronkelijk werk creëren, en van de opbrengsten van dat auteursrechterlijk beschermde werk hun dagelijks brood kopen.
Het auteursrecht om zeep helpen zonder hun belangen te beschermen, speelt juist grote spelers in de mediamarkt, zoals uitgevers, in de kaart. En die krijgen de laatste jaren tóch al meer macht door mediaconcentraties. Het lijkt ons sterk dat Femke Halsema deze kant van het verhaal niet kent. En mocht ze het onverhoopt nog níet kennen: bij deze!

Freelancers zijn essentieel voor een goed functioneren van de mediabranche in het algemeen en journalistiek in het bijzonder. En dus verdienen die freelance schrijvenden het dat er zorgvuldig wordt omgegaan met hun belangen, zowel auteursrechtelijke als sociaal economische. Dat is in grote lijnen wat de FLA morgen zal bepleiten voor de Sociaal Economische Raad, die het kabinet advies gaat uitbrengen over de positie van zelfstandig ondernemers. De FLA heeft de eer als enige organisatie het woord te voeren over freelancers in de journalistiek.
De FLA pleit in de notitie die al aan de SER is aangeboden onder andere voor een einde van het verbod op collectieve onderhandelingen met uitgevers. Niet dat de FLA gek is op collectieve afspraken – we zijn geen vakbond – maar het moet mogelijk zijn collectieve minimumafspraken te maken, vooral in de strijd tegen het ‘wurgcontract’. Dat nog altijd oprukkende fenomeen legt freelancers slechte publicatievoorwaarden op met geen enkel respect voor auteursrecht. Het recht om dergelijke voorwaarden niet te accepteren is inmiddels flink uitgehold in deze tijd van mediaconcentraties: voor freelancers is het vaak stikken of slikken.
Klik op de link om de hele notitie te lezen!  

Het FLA-bestuur kreeg de afgelopen weken van verschillende kanten signalen dat studenten journalistiek (zowel HBO als WO) tijdens hun stages zouden worden uitgebuit. De begeleiding en vergoeding zouden onder de maat zijn, maar ook auteursrechterlijk zou er veel mis gaan. Stagiairs zouden volgens de berichten afstand moeten doen van het auteursrecht op de teksten die ze tijdens hun stage schrijven, en uitgevers gaan met dat auteursrecht aan de haal. En dat is de FLA natuurijk een doorn in het oog. Daarom heeft de FLA besloten het probleem aan de orde te stellen in een overleg met studenten, mensen uit de media, en vertegenwoordigers van de opleidingen cq de HBO-Raad. Als het inderdaad om een algemeen probleem gaat, wilen we daar wat aan proberen te doen. Zodat ook de nieuwe generatie journalisten weet dat schending van je auteursrecht niet normaal is!

Gerechtigheid: freelance onderzoeksjournalist en FLA-lid Marcel Metze kan toch een ongecensureerde versie uitgeven van zijn boek over de reorganisatie bij Rijkswaterstaat. Later deze week komt de deal waarschijnlijk definitief rond.

De Tweede Kamer moet bij minister Eurlings van Verkeer en Waterstaat aandringen op onmiddellijke en integrale publicatie van het door onderzoeksjournalist Marcel Metze geschreven boek over Rijkswaterstaat. Dat stelt het bestuur van de Vereniging van Schrijvers en Vertalers in reactie op de uitspraak die de rechtbank in Den Haag op 9 december heeft gedaan in het kort geding van FLA-lid Metze tegen Rijkswaterstaat.

Wie is er niet eens zomaar een tekst van zichzelf tegengekomen op internet, zonder dat daarvoor toestemming werd gevraagd, laat staan een vergoeding betaald? Zulke auteursrechtschendingen zijn wijdverbreid op internet. Ze zelf opsporen, valt niet altijd mee. De stichting Lira werkt nu aan de gratis Lira Online Inbreuk Speurder, kortweg LOIS. Nog niet volledig operationeel, maar wie er in de huidige pilotfase mee werkt, kan al schendingen opsporen én helpt mee het systeem te verbeteren. LOIS is nu nog voor iedereen toegankelijk, maar na de pilotfase alleen nog voor Lira-aangeslotenen. FLA-leden kunnen voor advies over te nemen actie bij schendingen natuurlijk bij de FLA terecht.
Wie niet wil wachten op een feilloos LOIS en ondertussen zijn of haar werk ook commercieel wil exploiteren, kloppe tegen betaling aan bij bureau Cozzmoss.

België keert auteurs van boeken pas sinds 2004 vergoedingen uit voor het uitlenen van hun werk bij bibliotheken. En dat, zo heeft het Hof van Beroep van Brussel bepaald, had al gemoeten sinds 1994. Tijd voor schadevergoedingen dus! Dat is niet alleen goed nieuws voor Belgische auteurs, maar ook voor Nederlandse, want ook hun boeken worden natuurlijk veelvuldig uitgeleend door Belgische bibliotheken. Hoeveel er precies uitgekeerd zal worden, daarover is nog gehakketak gaande.

Het kabinet wil de onderhandelingspositie van auteurs richting opdrachtgevers versterken en overweegt collectieve afspraken toe te staan over minimumtarieven en royalties. Een succes voor de Vereniging van Schrijvers en Vertalers (de koepel waar de FLA onder valt), die samen met andere organisaties al jaren pleit voor een wettelijke regeling van het auteurscontractenrecht. Auteurs zijn voor de exploitatie van hun creatieve arbeid veelal aangewezen op mediabedrijven. Die maken misbruik van hun macht door eenzijdige exploitatiecontracten op te leggen. In zijn reactie op het rapport van de parlementaire werkgroep auteursrecht (commissie-Gerkens) erkent het kabinet voor het eerst dat het normale overeenkomstenrecht hier niet toereikend is. Daardoor ontstaat er nu zicht op wettelijke mogelijkheden om paal en perk te stellen aan ‘wurg-contracten’.

Adam Curry tegen Privé; het roddelweekblad gebruikte een foto van Adam Curry van Flickr, waarvan Curry had aangegeven dat hij alleen gratis gebruikt mag worden voor niet-commerciële doelen. De rechter heeft nu bepaald dat Privé de foto dus inderdaad niet had mogen gebruiken. Kortom: een Creative Commons-licentie op je auteursrechterlijk beschermde werk zetten, heeft zeker ook juridische waarde!